Net als mijn grote zus

Een oude inmiddels vlekkerige foto uit 1976. Op deze foto lig ik op mijn oudste zus.

Deze zus was ook docente, een bijzondere docente: Gedreven, vakkundig en met hart voor haar vak maar ook voor haar leerlingen. En dat waren niet de makkelijkste leerlingen.

Opgeschoten jongens van 15, 16 en 17 op een opleiding motorvoertuigentechniek. Ga die maar eens een potje wiskunde geven. Haar tactiek? Ten eerste zorg dat je alle namen kent. Dus hingen er de laatste weken van de grote vakantie fotolijsten van haar nieuwe klassen op de afzuigkap. Zo kon ze ze dag 1 meteen bij naam aanspreken als ze te laat waren of de boeken 'vergeten'. Ten tweede, zorg dat ze meteen weten dat er niet met je valt te sollen. Hoe? Nou gewoon, ze was een motorrijdster dus ze kwam met motorpak aan en helm onder haar arm de klas binnen lopen. Dat maakt wel indruk. 

Helaas is ze er niet meer. Na haar overlijden las ik de vele warme mooie woorden van vele van haar leerlingen. Dat heeft me echt aan het denken gezet. Ze heeft van die stoere grote jongens oprecht geraakt met haar duidelijke taal, inzet, grenzen stellen en hart voor haar vak en haar leerlingen. Iets betekenen in iemands leven, al is het maar voor heel even...is dat niet waarom je docent wordt?

Dit en wat aanleg misschien...mijn vader heeft altijd veel cursussen gegeven, mijn broer is docent en nu ik dus ook. En het grappige is, ik heb er op mijn  21e juist heel duidelijk voor gekozen om geen docentenopleiding te gaan doen. Ik kon me niet voorstellen dat je voor zo'n groep kinderen zou willen staan...vrijwillig. Hoe een mens kan veranderen.

Oh man, de eerste keer in mijn uppie door 20 pubers...ik deed het in mijn broek. Maar wat komt dat acteren dan van pas zeg. Vooral niet laten zien dat je eigenlijk op bent van de zenuwen en nog steeds Isa, Eva, Evy en Emy niet uit elkaar kunt houden.  Adem uit, voel je voeten op de grond staan, maak ruimte in je hoofd om je eigen gedachten te kunnen horen en gaan met die banaan. Want dat is wat paniek doet, het verdringt met een hele boel geschreeuw en toeters en bellen de rust en ruimte om te kunnen luisteren naar je eigen gedachten en redeneren.

Heel goed kijken en luisteren naar zeer ervaren docenten, veel lezen, zelf reflectie en jezelf in het diepen durven gooien...dat helpt. Oh ik schrok me dood toen ik tijdens mijn opleiding, nadat ik zelf door een enorm pittige week volledig er doorheen zat, plots voor een 70-tal zangleerlingen werd gezet met de mededeling "nou doe maar een opwarming". Op dat moment kun je 2 paden kiezen: 1. PANIEK!!!! of 2. adem uit, kalmte en ruimte in je hoofd, vertrouwen op wat je niet wist dat je al weet en open staan voor de energie en flow van de groep.  En dit is echt een keuze waar je jezelf in kunt trainen. 

Hoe kijk ik nu, na een jaar fulltime doceren, aan tegen dit vak? Doceren is vooral luisteren, je oren en ogen open zetten, vertrouwen op je eigen kennis, flexibel zijn, zelf leren en lachen. Ik ben benieuwd hoe ik er over nog een jaar over denk......

Wat had ik graag nog met mijn prachtige ousdte zus hier over gesproken. Ze zou vast een vat van tips en trics zijn geweest en ik hoop dat ze trots is. Nou ja, iets vragen kan niet meer en met motorpak binnenlopen gaat 'm ook niet worden. Maar de fotolijsten met namen hebben hier ook al op de afzuigkap gehangen. 

Bedankt lieve zus

X