Even een kleine scene schetsen: Je komt op een feestje en vertelt dat je bent begonnen met gitaarlessen. De meeste reacties zullen positief zijn in de trant van ‘wat leuk’, ‘knap van je dat je daar aan begint’ of ‘waar heb je les?’.   Vertel je nu als volwassene dat je bent begonnen met zanglessen zullen de reacties vaak heel anders zijn;  ‘maar jij kunt toch helemaal niet zingen’, ‘wil je mee doen aan The Voice ofzo?’ of ook zo’n leuke ‘zing eens een stukje’. 

Zo vaak krijg ik, met name volwassenen, in mijn praktijk die zich, zodra ze een voet over de drempel zetten, verontschuldigen dat ze volgens hen niet kunnen zingen. Zouden we dat ook doen als we binnenkomen bij onze eerste piano- of gitaarles? Nee toch. Waarom doen we het dan wel bij zanglessen en voelen mensen zich vaak zo opgelaten om hun stem te laten horen?

Door Hester Visscher

De stem is een instrument, een instrument dat we allemaal hebben en gebruiken. Maar als we het iedere dag al gebruiken voor spreken, waarom is dat zingen dan zo’n dingetje?

Ten eerste zijn we in de afgelopen 70 jaar langzaam verleerd om dagelijks te zingen. Mijn oma  zong altijd en ik heb haar nooit 2x hetzelfde liedje horen zingen. Er was geen TV en amper radio, dus hoe kwam je aan vermaak en muziek? Dat maakte je zelf. Welke ouder zingt er nu nog na de kleutertijd veel met haar kind?

Ten tweede leven we in een Auto-Tune tijdperk. Bijna alle populaire muziek wordt tegenwoordig rechtgetrokken door deze software, waarmee ieder klein ‘foutje’ in toonhoogte glad wordt gestreken.  Niet alleen in de opnamestudio, maar ook tijdens live concerten; onechte perfectie.  De authentieke, eerlijke stem vol kraakjes en emotie zijn we niet meer gewend te horen.  

Verder hebben we in de afgelopen 20 jaar door programma’s als Idols, The X-factor en The Voice als publiek het idee aangenomen dat alleen die mensen die al een maatschappelijk geaccepteerd geluid kunnen voortbrengen, mogen zingen.  

Tot slot is onze stem als ons gezicht, enorm karakteristiek en persoonlijk. We kunnen er net als ons gezicht nog zo veel zorg en aandacht aan besteden, maar we hebben de uiteindelijke uitkomst niet volledig onder controle.  Onze gezichtsuitdrukkingen vertellen meer of juist minder dan we willen toelaten en zo is het ook met onze (zang)stem.  Net dat overslaan of die brok in je keel die je ware gevoelens tonen. Dus net als het gezicht en de ogen, kun je de (zang)stem ‘window to the soul’ noemen. 

Kortom, genoeg redenen om vooral niet te zingen, want het klinkt niet zoals op de radio, het is niet perfect, we zijn het niet gewend en het voelt ontzettend kwetsbaar jezelf zo bloot te geven.

Maar geloof me, ik geniet intens als docent van ieder stem. Van die bouwvakker die onlangs uit volle borst Andre Hazes stond mee te zingen op de stijger. En die kleine meid die bij haar mama achterop een volledig eigen lied verzon bestaand uit 3 woorden en 300 toonhoogtes. Van die leerling in de groep die alleen of heel zacht of kei hard en dan wel vol overgave kan zingen. Of die vrouw die na jaren te horen hebben gekregen dat ze vals zingt, nu toch de stoute schoenen aantrekt en doet wat ze altijd al wilde, zingen! 

Dus zie het volgen van zanglessen als het leren bespelen van een instrument, jouw instrument: niet iedereen hoeft solist te worden, na 5 lessen klink je nog niet zoals je professionele voorbeeld  en ja je moet thuis oefenen. Maar geniet van het vinden van jouw geluid en geniet van het contact maken met de wonderlijke wereld die muziek heet.

En al die mensen op dat feestje met die opmerkingen…. 9 van de 10 zouden dolgraag zelf eens los willen gaan, geloof me.   

Net als mijn grote zus

Een oude inmiddels vlekkerige foto uit 1976. Op deze foto lig ik op mijn oudste zus.

Deze zus was ook docente, een bijzondere docente: Gedreven, vakkundig en met hart voor haar vak maar ook voor haar leerlingen. En dat waren niet de makkelijkste leerlingen.

Why teach music?

Ik las vandaag een post op facebook van een van de meest inspirerende en bevlogen zangdocenten die ik heb mogen ontmoeten, Scott Harrison. Helaas was het een verhaal over docenten die niet erg positief reageerde op de muzikale aspiraties van hun leerlingen. En zelfs ronduit negatief of belachelijk makend de leerling doelbewust kleineerde. Opmerkingen als "Dat is verschrikkelijk, jij zou nooit meer moeten zingen!" zijn helaas niet zeldzaam. Triest! Een natuurkunde docent heeft toch ook niet als doel iedere student  op te leveren als zijnde Einstein?!

Maar waarom geven we dan wel zang- en muziekles?

Why Music?

  1. Music is a Science
  2. Music is Mathemetical

Hallo, wat fijn dat je een momentje de tijd neemt om dit te lezen. In mijn blog ga ik het niet hebben over Zanghuis Hester en alle activiteiten. Daar voor verwijs ik iedereen naar ‘het laatste nieuws’ onder Agenda.

Hier wil ik lekker kunnen uitweiden over alle aspecten van het zingen, creëren, doceren en presenteren. en oh ja, af en toe gewoon even mijn hart luchten...